Modderschuit sluit voorjaarsseizoen af: nog één keer vol gas, vol zweet en vol gezelligheid
11 juni 2026
Eerst nog even een kleine reactie op de reactie van De Duikboot...
Vorige week ontvingen wij een stevig schrijven van de redactie, beter bekend als Hielke (captain) "The Legend", namens het nieuw opgerichte collectief "De Duikboot". De boodschap was helder: het roer moest om, de periscoop omhoog en tijdens de laatste wedstrijddag zou een krachtig statement worden gemaakt. Er werd zelfs gesproken over een revolutie binnen De Modderschuit. Of dit nou bemoedigde woorden, coaching was en dat dit ons scherp heeft gezet, dat laten we in het midden.
Na afloop van de laatste competitiedag kunnen wij echter melden dat deze revolutie grotendeels is uitgebleven. De periscoop is niet waargenomen, het roer bleef keurig op koers en de bemanning van De Duikboot werd na afloop vooral gezamenlijk aangetroffen rondom een Griekse schotel en enkele versnaperingen.
Kortom: veel onderwatergeluiden, weinig golfslag. Het enige wat we kunnen melden is dat we een constante factor hebebn en dat is tegen elke tegenstander verliezen.
We feliciteren hierbij De Kat met zijn eerste plaats in het klassement en The Legend met het behalen van zijn eerste punt. Maar goed, genoeg over de oppositie.
Terug naar waar het werkelijk om draaide: de laatste wedstrijd van het voorjaar
Afgelopen zondag stond eindelijk de officiële inhaaldag op het programma. De afsluiting van een lang, nat, blessuregevoelig maar vooral gezellig voorjaarsseizoen. Thuis, op het heilige gravel van DTB, tegen een oude bekende: Oegstgeest. Althans, een oude bekende in een nieuwe jonge verpakking. Want waar wij weer met de vertrouwde bemanning aan dek verschenen, stonden er aan de overkant opnieuw een stel jonge gasten. Het begint inmiddels een terugkerend patroon te worden. Waar wij ervaring, wijsheid en pijntjes meenemen, brengen zij vooral snelheid, conditie en herstelvermogen mee.
Gelukkig hadden wij Diederik weer bereid gevonden om aan boord te stappen. Inmiddels bijna een vaste kracht binnen de vloot. Zijn wedstrijd begon overtuigend. De motor draaide soepel, de koers was scherp en het leek even alsof er een mooie overwinning aan zat te komen. Maar helaas. Zoals zo vaak op zee kan het weer snel omslaan.
Wat begon als een stabiele overtocht veranderde langzaam in een zinkend schip. De tegenstander kreeg meer grip op de wedstrijd en uiteindelijk moest Diederik, ondanks een uitstekende invalbeurt, de winst toch aan de andere kant laten.
Ook Hielke "The Legend" was weer op dreef. Althans, volgens Hielke zelf. Nog voordat de wedstrijd goed en wel begonnen was, werd al meerdere keren uitgesproken: "Als het maar geen derde set wordt..." Iedereen weet inmiddels wat er dan gebeurt. Juist. Een derde set. Na veel zweet, de nodige kreungeluiden, mooi en soepel voetenwerk, een paar strategische rustmomentjes en een hoeveelheid inspanning waar een gemiddelde fysiotherapeut een mooie week aan overhoudt, moest de captain van De Modderschuit uiteindelijk toch zijn meerdere erkennen. Jammer, maar gestreden werd er zeker.
Ondergetekende had zelf het gevoel heerlijk gespeeld te hebben. De ballen gingen lekker, de slagen voelden goed en er waren zelfs momenten waarop het leek alsof er iets te halen viel. Maar toen kwam de uitslag. En die vertelde een iets ander verhaal. Kort samengevat: netjes weggepoetst door de tegenstander.
Soms heb je van die wedstrijden waarbij je van de baan loopt met het gevoel dat het best aardig ging, terwijl de tegenstander ondertussen al onder de douche staat en zich afvraagt waar de weerstand eigenlijk gebleven was.
De Kat had ondertussen ook weer het nodige te melden. Na afloop kwamen de bekende geluiden voorbij: Spiertjes. Pijntjes. Stijfheid. Vermoeidheid. En natuurlijk de conclusie dat er eigenlijk meer getraind moet worden. Daar zit ongetwijfeld een kern van waarheid in. Alleen met af en toe een appje in de groepsapp met de tekst "gaan we nog trainen?" worden die trainingsuren natuurlijk niet vanzelf gemaakt. Nu nog de uitvoering.
De dubbels
Na de singles mochten de dubbels de baan op.
En dat werden twee ware zeeslagen. Beide partijen gingen namelijk naar drie sets. De eerste dubbel bestond uit ruim honderd jaar ervaring tegen ongeveer veertig jaar aan jeugdig enthousiasme. En ervaring bleek uiteindelijk toch nog iets waard. Op pure wilskracht, routine, slimmigheid, mentaal coaching, positiviteit en een gezamenlijke hoeveelheid wedstrijdkilometers waar je een kleine containerboot mee rond de wereld stuurt, werden de jonge gasten uiteindelijk verslagen. Niet mooi. Niet snel. Maar wel effectief. Met het laatste beetje energie uit de tank werd de overwinning over de streep getrokken.
De tweede dubbel vocht minstens zo hard. Voor zover we vanaf de andere baan konden zien werd er voor ieder punt gestreden alsof het het laatste punt van Roland Garros was. Er werd geknokt, gesleurd, een beetje gevloekt en hard gewerkt. Alleen bleef de winst dit keer helaas niet in Delft.
Einduitslag: 1-5.
Niet helemaal waar we vooraf op gehoopt hadden, maar de cijfers vertellen niet altijd het hele verhaal.
Het Modderschuit-klassement
Ondergetekende is met stip gestegen en geëindigd op een keurige tweede plaats.
Een mooie prestatie, al was De Kat eigenlijk al niet meer in te halen. Die had zijn voorsprong gedurende het seizoen stevig uitgebouwd en mag zich dan ook de terechte winnaar van het voorjaarsklassement noemen. Gefeliciteerd Robin alias De Kat.
En dan natuurlijk hét nieuws van de dag. The Legend is van de nul af. Ja, u leest het goed. Na een seizoen vol strijd, analyses, verklaringen, zwoegen, opgaves, blessures en excuses staat er eindelijk een punt achter zijn naam. Toeval? Wij (ik) denk(en) van niet. Het feit dat dit gebeurde tijdens een dubbel met ondergetekende laten we verder volledig aan de lezer over. Maar goed, nul punten was ook wel erg karig geweest voor iemand met zo’n rijk tennisverleden en "The Legend" achter zijn naam. Verder nog even benadrukt: een laatste plaats is niet hetzelfde als een slechte plaats. Het is simpelweg de plaats die als laatste komt.
De toeschouwers
De groep toeschouwers was deze keer iets uitgedund. Of dat aan de prestaties lag of dat mensen daadwerkelijk andere plannen hadden, zullen we waarschijnlijk nooit weten. De familie Kousemaker, 3moutens beide niet aanwezig, dus geen scherpe opmerkingen en die tips die je net even de ander kant van de vaart kan brengen. Alles op eigen kracht. Merle en Sarah lagen in ieder geval heerlijk in de zitzakken langs de baan, met de telefoon in de hand. Roland Garros-finale op het scherm. Af en toe een blik richting de baan. Af en toe een blik naar Parijs. En heel af en toe een bemoedigend knikje onze kant op. Geef ze eens ongelijk.
De vrouw van Robin (Jeanette) en dochter Renee, de enige die zijn trainingsschema van de kat serieus neemt, waren ook van de partij, evenals Andrea, de vrouw van Diederik. Ook onze niet invaller Peter van de Bos kon het toch niet laten om even om de hoek te kijken. Jammer dat hij deze reeks niet heeft meegedaan, want we hadden hem goed kunnen gebruiken. Maar misschien ligt het toch aan de naam. Want eerlijk is eerlijk: wie wil er nu op een Modderschuit stappen?
Slotgedachte
Misschien moeten we luisteren naar de geluiden vanuit De Duikboot. Of toch weer terug naar Het Vlaggenschip. Een naam met iets meer allure. Een naam die misschien ook wat jongere bemanning aantrekt. We gaan het zien in het najaar. De dag werd in ieder geval afgesloten zoals een echte Modderschuit-dag hoort te eindigen: met een heerlijke Griekse schotel, een paar drankjes en veel sterke verhalen. En uiteraard een uitgebreide nabespreking van wedstrijden die gedurende de avond steeds beter werden.
Bedankt allemaal voor de mooie vaart dit voorjaar.
Voor het invallen. Voor het supporteren. Voor het lachen. Voor het mopperen. En voor alle mooie tennisdagen.
DTB bedankt voor de mooie accommodatie, de goede banen en natuurlijk het barpersoneel dat elke zondag onze prestaties moest aanhoren.
Geniet van een heerlijke zomer.
En wie weet varen we in het najaar weer uit. Onder welke naam dan ook.
Groetjes,
Wouter
Nieuwscategorieën