De Modderschuit vast in het zeewier

Vandaag - 11:55

Afgelopen zondag voer De Modderschuit weer uit. De vlag in top, de rackets geslepen en de bemanning vol goede moed aan dek. Maar nog voordat we goed en wel de haven uit waren, hoorden we al: krak, piep, bonk! Er zat zeewier in de schroeven. Het liep. Het kraakte. Er werd gebuffeld. Maar soepel varen? Ho maar.

Diederik begon sterk. Lange rally hier, lange rally daar, zweet op het voorhoofd en de motor vol aan. Hij stond goed te spelen, bleef maar gaan, maar kwam uiteindelijk net niet door de zeewiermuur heen. Ook invaller Jesse liet zien dat hij niet voor niets was opgetrommeld. Buffelen kan hij zeker, maar ook bij hem zat er af en toe een flinke sliert groen spul tussen racket en bal.

Ondergetekende stond ondertussen heerlijk te tennissen. Althans, dat vond ondergetekende zelf. Alleen liep ook daar het zeewier regelmatig voor de ogen langs. De bal was er wel, de intentie ook, maar soms dacht je toch: waar vaart dat ding nou weer heen?

De Kat was nog lekker aan het herstellen. Af en toe kwam er een pootje onder het dek vandaan en leek er een opleving aan te komen, maar uiteindelijk bleek het herstel nog niet genoeg voor groot vuurwerk.

Bij de singles was de grote vraag van de dag: wie heeft de sterkste rug? Robin vocht zich er dapper doorheen, maar zijn tegenstander bleek helaas over een rug van gewapend beton te beschikken. Diederik bleef knokken als een echte volhouder en Jesse bewees opnieuw dat hij een meer dan prima invaller is.

Soms heb je van die dagen dat je goed speelt, lekker staat te rammen, alles geeft en toch denkt: hoe staan we nou eigenlijk achter? Nou, zondag was dus zo’n dag. Er werd goed gespeeld, hard gewerkt en flink gezwoegd, maar de uitslag voelde magerder dan het tennis.

Daarna mochten de dubbels de modder in. Na de kop-of-munt bij Hielke op de Android-telefoon — want ook bij De Modderschuit gaan we met onze tijd mee — was de indeling bekend. Jesse en ondergetekende mochten de tweede dubbel spelen. Hielke “The Legend” en De Kat mochten samen de eerste dubbel in.

Dat werd helaas geen sprookje. The Legend en De Kat gingen er roemloos af. Geen gouden bladzijde in het grote Modderschuit-boek, maar ach: zelfs legendes hebben wel eens een dag dat de wind verkeerd staat.

De tweede dubbel begon beter. De eerste set werd overtuigend binnengehaald. Het voelde weer even als vanouds: bewegen, links, rechts, naar voren, punt pakken en door. De motor ronkte weer en het zeewier leek eindelijk uit de schroef.

Maar toen kwam set twee.

We stonden 5-3 voor en ineens begon de boot weer te zwabberen. De tiebreak kwam eraan, de vonken vlogen eraf en het leek even alsof we alsnog op de zandbank zouden eindigen. Daarna de supertiebreak. Achterstand. Gedoe. Spanning. En jawel: drie matchpoints tegen.

Maar toen pakten we het roer weer stevig vast. Punt voor punt kwamen we terug. De Modderschuit kraakte, piepte en bonkte, maar zonk niet. Drie matchpoints weggewerkt en uiteindelijk alsnog de winst binnengehengeld. Een overwinning met modder aan de schoenen en zeewier in het haar, maar hij telde gewoon.
En dan het wel bekende klassement.

Daar werd na afloop natuurlijk weer uitgebreid over gesproken. Wie staat waar? Waarom staat die daar? Hoe kan dat? En hoe is het mogelijk dat we inmiddels met maar liefst elf spelers in het klassement staan? Je gelooft het bijna niet, maar bij De Modderschuit kan alles.

De Kat staat fier bovenaan op nummer 1. Ondergetekende, die vorig jaar nog hoog vanuit de mast naar beneden keek met een straatlengte voorsprong op de rest, staat nu wat schraaltjes op plek 6. De verrekijker kan voorlopig weer de kast in.

En onze Hielke “The Legend”? Die komt in de top 6 niet eens voor. Sterker nog: hij bungelt keurig onderaan op plek 10. Eigenlijk plek 11, als je kijkt naar het aantal wedstrijden dat hij heeft gespeeld. Maar goed, nul punten is ook een prestatie. Je moet het maar volhouden.

Ook de verdiende ratingpunten werden natuurlijk uitvoerig besproken, vergeleken, gewogen en met lichte verontwaardiging bekeken. Want als er ergens rechtvaardigheid wordt gezocht, dan is het wel aan tafel bij De Modderschuit.

Maar genoeg over elkaar gezegd. Genoeg zwartgemaakt. Genoeg modder gegooid voor deze week.

De vaste toeschouwers waren ook weer aanwezig. Dank voor de bemoedigende, opbouwende en soms bijzonder goedbedoelde tips langs de lijn. Zonder jullie hadden we waarschijnlijk precies hetzelfde gespeeld, maar dan met minder publiek. (lees geen publiek)

Nu op naar de laatste zondag. De inhaaltijd is bekend: 12.30 uur gaan we weer los. En dat doen we thuis, op het heilige gravel van DTB.

Dus wil je lachen, genieten van heerlijk tennis en zien hoe een Modderschuit zich door zeewier, tiebreaks en klassementen heen ploegt? Kom dan gerust kijken.

Want één ding is zeker: als er niet gelachen is, dan was het geen Modderschuit-waardige dag. Invallers Diederik en Jesse bedankt voor jullie inzet en zeker voor het invallen. Komende zondag weer?

Op naar de laatste wedstrijd van de competitie. Eens kijken hoe hoog we Oegstgeest het water aan de lippen kunnen leggen.

Groet, Wouter

(Redactie) Onderstaande betreft een binnengekomen stuk als reactie op bovenstaand schrijven:
"Een groot deel van de bemanning van de Modderschuit kan zich niet vinden in de zelden accurate stukjes van Wouter, en heeft zich verenigd in "De Duikboot". De Duikboot zal volgende week, op de baan, op het water en in de pers, een krachtig statement maken. Het roer moet om, de periscoop omhoog!..."

Nieuwscategorieën