De Vlaggenschuit – Sponsen, zuurstofgebrek en halve concerten

Afgelopen zaterdag 10 oktober mocht De Vlaggenschuit weer uitvaren. Dit keer gewoon in onze eigen thuishaven bij DTB, met het ongeslagen Hodenpijl als tegenstander. Op papier al een flinke uitdaging, maar de grootste tegenstander van de dag bleek uiteindelijk niet aan de andere kant van het net te staan. Die hing namelijk ergens boven ons hoofd, in de vorm van een behoorlijk grijs wolkendek.

De weersvoorspellingen waren allesbehalve gunstig en zoals gebruikelijk ontplofte de WhatsApp-groep alweer ruim voordat de eerste bal geslagen was. Er werd gekeken, gerekend, voorspeld en vooral heel veel geappt. Je zou bijna denken dat we een meteorologisch instituut runnen in plaats van een tennisteam.

 

Terwijl de meeste bemanningsleden nog rustig aan hun koffie zaten, was Hielke, onze eigen Legend, alweer vroeg uit de veren. Samen met groundsman Gerard was hij druk bezig om de banen speelklaar te krijgen. Sponsen, water wegwerken en zorgen dat er überhaupt getennist kon worden. En daar mag best eens wat aandacht aan worden besteed. Want laten we eerlijk zijn: wij komen meestal heerlijk ontspannen naar de tennisbaan, parkeren de auto, pakken onze tas en verwachten vervolgens dat de banen er gewoon perfect bij liggen. Ook op dagen waarop het de hele ochtend heeft geregend. Dat daar achter de schermen mensen voor in de weer zijn geweest, vergeten we nogal eens. Ondergetekende doet zelf ook weleens wat, maar moet eerlijk bekennen dat hij toch meestal tot de categorie behoort die arriveert als het zware werk al gedaan is. Dus bij deze een dik compliment aan Hielke, Gerard en alle andere vrijwilligers die ervoor zorgen dat wij onze competitie kunnen spelen. De bezoekende teams hebben vaak geen flauw idee hoeveel werk er al is verzet voordat zij überhaupt een voet op het park zetten. Hulde namens de hele Vlaggenschuit! Zonder jullie hadden we waarschijnlijk alleen maar naar de plassen kunnen kijken.

 

Terug naar onze WhatsApp-groep, want daar was inmiddels een compleet ander scenario ontstaan. Door het onstuimige weer werd er al druk gesproken over een mogelijke inhaaldag. En laat dat nu precies de dag zijn waarop wij ook onze eerste wedstrijd tegen 's-Gravenzande hadden ingepland. U weet wel, die club die inmiddels een bijzondere reputatie heeft opgebouwd als het gaat om niet verschijnen. Een soort no-show-specialisten. Dus begonnen de rekenmeesters binnen De Vlaggenschuit alweer enthousiast hun sommetjes te maken. Als het vandaag zou regenen, konden we misschien wel twee wedstrijden op één dag afhandelen. En met een beetje geluk hadden we dan ook nog eens vijf punten tegen 's-Gravenzande in de pocket zonder een bal te hoeven slaan. Twee vliegen in één klap. Of beter gezegd: vijf punten zonder zweetdruppels. Er werd bijna gehoopt op regen. Dat is toch wel een bijzondere ontwikkeling voor een tennisteam. Maar helaas voor onze administratieve kampioensaspiraties: het weer werd steeds beter.

 

Dankzij de sponsbrigade lagen de banen er weer uitstekend bij en werd er op DTB volop getennist. Om 14:15 uur konden we dan ook gewoon beginnen tegen Hodenpijl. We kregen netjes twee banen toegewezen en startten met de eerste single en de derde dubbel. Ondergetekende mocht weer aantreden voor de eerste single. En zoals inmiddels bijna traditie begint te worden, veranderde ook deze wedstrijd in een complete slijtageslag. Maar terwijl ondergetekende nog bezig was met zijn persoonlijke marathon op de tennisbaan, werden er elders gelukkig ook gewoon punten verzameld.

 

Thomas had inmiddels de tweede single naar zich toe getrokken. Geen drie uur durende uitputtingsslag, geen zuurstofflessen langs de baan, maar gewoon een keurige overwinning. 1-0 voor De Vlaggenschuit!

En Thomas was blijkbaar nog niet klaar met punten verzamelen. Samen met Thom mocht hij ook de derde herendubbel spelen. Onze jonkies hadden er duidelijk zin in en besloten er vooral geen lange middag van te maken. Waar de oudere garde nog druk bezig was met ademhalen, discussiëren en het zoeken naar het juiste voetenwerk, hadden deze twee de partij alweer keurig binnengehaald. 2-0 voor De Vlaggenschuit! De mannen konden lekker de kantine in, uit de wind en de miezer, terwijl ondergetekende nog altijd over het gravel stond te zwerven.

Het verschil tussen jong en oud werd deze middag pijnlijk duidelijk. De jeugd verzamelde de punten, de oude garde verzamelde de kilometers. En helaas leverde dat laatste geen extra competitiepunten op. Kijk, dat is efficiënt tennissen. Misschien moeten we de rest van het team daar eens een cursus in laten volgen.

 

Terug naar ondergetekende, die ondertussen nog altijd op de baan stond. Het voetenwerk was ver te zoeken, de conditie lag waarschijnlijk nog ergens onder in de tennistas en tussen de rally's door leek er regelmatig sprake van een ernstig zuurstoftekort. Soms stond ik na een lange rally zo naar adem te happen dat je bijna zou verwachten dat iemand vanaf de kant een zuurstoffles kwam aanreiken. Maar goed, opgeven staat niet in het woordenboek van De Vlaggenschuit. Althans, niet zolang er nog iemand is die de stand kan bijhouden. De eerste set begon moeizaam. Voor ik het wist stond ik 2-5 achter. Een stand waarbij een verstandig mens misschien alvast zou nadenken over de warme douche en een koud drankje. Maar ondergetekende besloot het toch nog even anders aan te pakken. Met veel zwoegen, sleuren en hier en daar zowaar een mooie bal werd de achterstand weggewerkt. Van 2-5 terug naar een tiebreak, die uiteindelijk ook nog eens mijn kant op viel. Eerste set binnen! En dat voelde toch een beetje alsof je met een lekke roeiboot alsnog de haven had bereikt. Een beetje miezer en meteen naar binnen Vervolgens begon het iets harder te miezeren. Niet dat het direct met bakken uit de hemel kwam, maar voor ondergetekende was het voldoende reden om onmiddellijk voor te stellen de wedstrijd stil te leggen. Ja, ik geef het eerlijk toe: een beetje een watje. De gedachte aan een warme kantine, een droge stoel en misschien een kop koffie was op dat moment bijzonder aantrekkelijk. Maar na een korte onderbreking konden we toch weer verder.

De tweede set werd opnieuw een lange aangelegenheid. Bijna een uur lang werd er geslagen, gelopen, gezwoegd en af en toe wat gemopperd. Helaas viel deze set de verkeerde kant op. Dus op naar de derde. En daar begon het echte overlevingswerk. Mooie ballen werden afgewisseld met minder mooie ballen. Er werd gesleurd, gezwaaid en soms leek het meer op een wedstrijd wie het langst overeind kon blijven dan op een tennispartij. Af en toe was er ook ruimte voor een mooie discussie. Hoort erbij natuurlijk. Bovendien geeft zo'n discussie je mooi de gelegenheid om even op adem te komen en het zuurstofgehalte weer enigszins op peil te brengen. Na ruim drie uur tennis was het wedstrijdschema inmiddels volledig in de war geschopt. En uiteindelijk bleek de jonge tegenstander van Hodenpijl toch de langste adem te hebben. De jeugd had gewonnen van de ervaring. Of misschien beter gezegd: van wat er nog over was van de ervaring.

De oude garde moest het hoofd buigen. Jammer, want er was hard voor gevochten. Maar als je na drie uur nog steeds staat te tennissen terwijl je benen eigenlijk al naar huis willen, mag je jezelf in ieder geval niets verwijten. Behalve misschien dat je wat vaker aan je conditie moet werken. Tussenstand: 2-1 voor De Vlaggenschuit. De jonkies hadden hun werk gedaan, ondergetekende had vooral voor de nodige speelminuten gezorgd.

 

Daarna was het tijd voor de eerste dubbel, waarin ondergetekende eigenlijk opnieuw zou aantreden. Maar gelukkig hadden we onze Legend Hielke nog achter de hand. Die zou aanvankelijk helemaal niet spelen. Meneer had namelijk een concertje op de planning staan. En daar wordt natuurlijk ook flink aan het voetenwerk gewerkt. Alleen niet op een gravelbaan, maar waarschijnlijk ergens tussen de muziek, de gezelligheid en een paar drankjes. Toch besloot onze Legend zijn team niet in de steek te laten en verscheen hij keurig op de baan. De warming-up begon veelbelovend. Er werden mooie ballen geslagen, de spieren werden losgemaakt en iedereen maakte zich op voor een mooie partij. Maar toen besloten de weergoden dat het wel mooi geweest was. De regen zette nu echt door. Binnen de kortste keren was het gravel niet meer bespeelbaar. En waar de sponsbrigade 's ochtends nog wonderen had verricht, viel er nu weinig meer te redden. Nog een keer sponsen was geen optie. Dus daar stonden we dan. De Legend had zijn voetenwerk nog maar nauwelijks kunnen demonstreren en de wedstrijd zat er alweer op. Vijf minuten warming-up, nul games gespeeld en toch weer een tennisdag achter de rug. Dat zijn nog eens efficiënte inspanningen.

 

Omdat verder spelen geen optie meer was, werd koers gezet richting de kantine. En daar lag gelukkig een tegenstander waar we wél raad mee wisten: de traditionele bruine fruitschaal. Bitterballen, een heerlijk drankje en eindelijk een stoel waarop je niet iedere twee minuten hoeft op te staan om achter een tennisbal aan te rennen. De gesprekken kwamen vanzelf op gang. De wedstrijden werden nog eens besproken, de gemiste kansen geanalyseerd en de nodige adviezen uitgedeeld. En natuurlijk werd er ook alweer voorzichtig gerekend. Want in onze gedachten hadden we die vijf punten tegen 's-Gravenzande eigenlijk al binnen. Dat is misschien wel het mooiste aan tennis: je kunt soms ook winnen zonder dat je op de baan staat. Al moet de wedstrijdleiding daar natuurlijk nog wel even in meegaan. Tegen Hodenpijl stond het ondertussen 2-1 in ons voordeel, met de overige wedstrijden nog onafgemaakt of niet gespeeld. Gezien de weersomstandigheden mochten we daar voorlopig best tevreden mee zijn.

 

Zo kwam er een einde aan een bijzondere tennisdag. Een dag waarop de WhatsApp-groep overuren draaide, Gerard en Hielke de banen uit de modder trokken, Thomas en Thom de punten binnenhaalden en ondergetekende drie uur lang probeerde zijn longinhoud opnieuw uit te vinden. En natuurlijk een Legend die speciaal zijn concertplanning had aangepast om vervolgens nauwelijks aan tennissen toe te komen. Ook dat is De Vlaggenschuit.

Een speciaal woord van dank aan alle aanwezige teamleden en natuurlijk onze trouwe supporters. Bedankt voor het aanmoedigen, het klappen, het commentaar vanaf de kant en vooral de vele goedbedoelde tips. Want zoals we inmiddels weten: de beste tennissers staan bij DTB meestal langs de baan. En laten we vooral onze vrijwilligers niet vergeten. Zonder hun inzet was deze middag waarschijnlijk al geëindigd voordat hij begonnen was.

Zaterdag 17 oktober varen we weer uit, met frisse moed, hopelijk droge banen en een bemanning die inmiddels weer een beetje op adem is gekomen. De Vlaggenschuit heeft wat regenwater binnengekregen, maar ligt nog altijd keurig op koers. Op naar de volgende!

 

Tennisgroet, Wouter