De Vlaggenschuit – Twee weken later, maar nog altijd op koers!

Vandaag - 17:05

Na twee weken rust mocht De Vlaggenschuit afgelopen zaterdag eindelijk weer uitvaren. Of beter gezegd: we moesten nog even terug naar de plek waar we twee weken geleden door de weergoden voortijdig naar de kantine waren gestuurd.
De wedstrijd tegen Hodenpijl stond immers nog altijd op 2-1 in ons voordeel, maar er moesten nog twee dubbels worden afgewerkt. En hoewel de bemanning inmiddels ruimschoots de tijd had gehad om bij te komen van de eerdere inspanningen, was het enthousiasme om opnieuw in de regen te gaan staan sponsen niet bepaald groot.
De weersvoorspellingen waren namelijk wederom allesbehalve rooskleurig. Onstuimig weer, dreigende buien en opnieuw de kans op een gravelbaan die meer weg zou hebben van een zwembad. En laten we eerlijk zijn: nog een keer met een spons over de baan kruipen? Daar hadden de mannen werkelijk geen enkele behoefte aan.
Gelukkig hielden de weergoden zich deze keer een beetje gedeisd en konden we gewoon beginnen.
Hodenpijl op kampioenskoers
Voor Hodenpijl stond er deze middag behoorlijk wat op het spel. De mannen hadden namelijk nog maar één extra punt nodig om zeker te zijn van het najaarskampioenschap.
Eén extra punt. Meer niet.
Dat klinkt natuurlijk eenvoudig, maar dan moet je dat punt nog wel even zien weg te halen bij De Vlaggenschuit. En zoals inmiddels bekend, geven wij onze punten niet zomaar cadeau.
De tegenstander was dus gebrand op resultaat, terwijl wij vooral nog even wilden laten zien dat de eerdere voorsprong van 2-1 geen toevalstreffer was geweest.
De twee resterende dubbels begonnen keurig op tijd op baan 5 en 6. Geen sponsbrigade, geen langdurig overleg in de WhatsApp-groep en vooral geen excuses om alvast richting de bruine fruitschaal te vertrekken.
Er moest gewoon getennist worden.
De eerste dubbel: Hielke en Thom trekken de schuit vlot
In de eerste dubbel mochten Hielke en Thom aantreden. Een mooie combinatie van ervaring, enthousiasme en een Legend die deze keer hopelijk wat langer op de baan zou blijven staan dan tijdens zijn vorige warming-up.
Hodenpijl begon sterk en trok de eerste set naar zich toe. En ook op de andere baan ging de eerste set naar de tegenstander.
Daar stonden we dan. Twee banen, twee verloren eerste sets en een tegenstander die het kampioenschap al bijna kon ruiken.
Maar De Vlaggenschuit zou De Vlaggenschuit niet zijn als we niet nog even flink tegen de stroom in zouden roeien.
Thom begon steeds beter te draaien en liet een aantal heerlijke, snoeihard doorgeslagen forehands zien. Ballen waar de tegenstander soms alleen nog maar bewonderend naar kon kijken. Vol overtuiging, strak over het net en met een snelheid waar menig bemanningslid van De Vlaggenschuit tegenwoordig alleen nog maar van kan dromen.
Onze Legend Hielke had ondertussen wat meer moeite om zijn gebruikelijke niveau aan te tikken. Een paar volleys werden met veel overtuiging rechtstreeks het net in gewapperd. Niet zozeer technisch verfijnd, maar wel bijzonder effectief als je het net wat extra aandacht wilt geven.
Misschien toch dat voetenwerk? Want waar Thom over de baan bewoog, leek de Legend af en toe nog even te moeten bedenken waar zijn voeten eigenlijk naartoe moesten. En ook de service liet op sommige momenten wat te wensen over. De ene bal vloog er prachtig in, terwijl de volgende ergens een geheel eigen koers koos.
Maar goed, we kennen onze Legend inmiddels. Het hoeft niet altijd mooi te zijn, als het op de belangrijke momenten maar gebeurt.
En juist toen het er echt om ging, stonden beide mannen er weer.
Hielke en Thom begonnen steeds beter te draaien. Er werd gevochten voor ieder punt en langzaam maar zeker kwam de wedstrijd weer onze kant op.
En dat begon aan de overkant behoorlijk op de zenuwen te werken.
Hodenpijl werd er gewoon een beetje 'zeeziek' van. Waar onze mannen steeds beter gingen spelen, begon bij de tegenstander de frustratie langzaam maar zeker het kookpunt te bereiken.
En wie moesten het vervolgens ontgelden? Juist, de tennisballen.
Plotseling bleken die dingen namelijk niet meer te deugen. De ballen waren opeens lek! Tenminste, dat was de indruk die we kregen. De ene bal werd uit pure frustratie bijna rechtstreeks het hek in geslagen, terwijl een andere bal met een noodgang richting het hockeyveld vertrok.
Als je de bal niet meer langs je tegenstander krijgt, kun je hem natuurlijk altijd nog proberen bij een andere sportvereniging onder te brengen.
Wat een frustratie! Je zou bijna medelijden krijgen met die arme tennisballen. Bijna dan.
Maar ja, dat krijg je nu eenmaal als je tegen De Vlaggenschuit speelt. Eerst denk je dat je lekker op koers ligt en voor je het weet word je aan alle kanten ingehaald door een stel mannen die zelf ook niet altijd weten waar hun ballen terechtkomen.
De tweede set werd een spannende aangelegenheid, met uiteindelijk een tiebreak die door onze mannen werd gewonnen.
En dus moest de beslissing vallen in een supertiebreak.
Kijk, dan wordt het interessant. Want waar sommige teams bij een supertiebreak beginnen te twijfelen, besloot onze bemanning dat het nu maar eens afgelopen moest zijn met dat gedoe.
De forehands van Thom bleven komen en ook de Legend wist op de beslissende momenten zijn beste tennis weer uit de tas te halen. De service liep wanneer het echt moest, de volleys vonden ineens weer de goede kant van het net en de punten vielen eindelijk onze kant op.
Op de momenten dat het moest, stonden onze toppers er gewoon.
Met strijd, karakter en de nodige mooie punten werd Hodenpijl uiteindelijk gekielhaald.
Een heerlijke overwinning!
En voor onze Legend was het helemaal mooi. Twee weken geleden had hij nauwelijks de warming-up overleefd voordat de regen roet in het eten gooide. Nu mocht hij eindelijk laten zien dat hij behalve sponsen en concerten bezoeken ook nog een aardig balletje kan slaan.
3-1 voor De Vlaggenschuit!
De tweede dubbel: Robin, Bert en een apotheek aan aspirines
Ondertussen werd op de andere baan de tweede dubbel gespeeld door Robin en Bert.
Robin stond, zoals we niet beetje gewend zijn, stijf van de aspirines. Want bij De Vlaggenschuit is er altijd wel iemand met een pijntje, een kwaaltje of een lichaamsdeel dat eigenlijk liever thuis op de bank was gebleven.
Soms vraag je je af of we nog wel een tennisteam zijn, of inmiddels een rondreizende fysiotherapiepraktijk met een tennisabonnement.
Maar goed, Robin stond er gewoon. (karakter!)
En naast hem stond Bert, een brok ervaring op de baan. Iemand die inmiddels waarschijnlijk meer tennisballen heeft geslagen dan Robin aspirines heeft geslikt.
Een mooie combinatie dus. De één probeert zijn lichaam bij elkaar te houden, de ander brengt de nodige routine mee.
Ook hier begon Hodenpijl sterk en ging de eerste set naar de tegenstander.
Maar Robin en Bert lieten zich niet zomaar van de baan slaan. Er werd teruggevochten, de tweede set werd spannend en lange tijd leek het erop dat ook deze dubbel nog een derde set zou krijgen.
Helaas viel het kwartje net de verkeerde kant op.
De tweede set ging nipt verloren en daarmee pakte Hodenpijl precies dat ene extra punt waarvoor ze waren gekomen.
En dat zorgde voor een toch wel bijzondere situatie.
Verliezen en toch feestvieren
Want terwijl wij de laatste punten aan het tellen waren, konden de mannen van Hodenpijl tevreden huiswaarts keren.
Ze hadden namelijk hun felbegeerde extra punt binnen en daarmee het najaarskampioenschap veiliggesteld.
Dus daar stonden we dan. Hodenpijl blij met een nederlaag en De Vlaggenschuit blij met een overwinning.
Dat maak je ook niet iedere week mee.
Want uiteindelijk stond er gewoon een prachtige einduitslag op het bord:
DTB1 – Hodenpijl: 3-2!
De ongeslagen koploper had dan misschien het kampioenschap binnengehaald, maar moest de overwinning deze middag toch echt aan De Vlaggenschuit laten.
En dat smaakt natuurlijk uitstekend.
De Vlaggenschuit blijft varen
Zo kwam er na twee weken uitstel alsnog een mooi einde aan deze ontmoeting.
Geen eindeloze sponsacties, geen drie uur durende singles, geen zuurstoftekort bij ondergetekende en gelukkig ook geen nieuwe regenonderbreking.
Wel twee spannende dubbels, een Legend die samen met Thom de schuit weer vlot trok en Robin en Bert die alles gaven om ook het laatste punt binnen te halen.
Complimenten aan alle vier de mannen!
Hodenpijl mag zich najaarskampioen noemen, waarvoor natuurlijk de felicitaties. Maar wij kunnen met een tevreden gevoel terugkijken op een mooie 3-2 overwinning.
En misschien is dat wel het mooiste van deze middag: de kampioen kwam voor één extra punt, kreeg er precies één en mocht de overige punten netjes bij ons achterlaten.
De Vlaggenschuit is misschien niet altijd het snelste schip van de vloot, maar zelfs de kampioen blijkt niet zomaar langs ons heen te varen.
Een mooie derde plaats in de poule!
En nu alle wedstrijden eindelijk zijn gespeeld, kunnen we ook de balans van het najaarsseizoen opmaken.
De Vlaggenschuit is als derde geëindigd in de poule!
Een mooie prestatie van onze bemanning. We hebben gestreden, gezwoegd, soms behoorlijk lopen mopperen en af en toe meer tijd besteed aan het droogmaken van de banen dan aan het daadwerkelijk tennissen.
Maar uiteindelijk hebben we toch maar mooi een plek op het podium veroverd.
Geen kampioensschaal voor ons dit najaar, maar wel een keurige derde plaats. En laten we eerlijk zijn: voor een team dat regelmatig meer last heeft van stijve spieren, zuurstofgebrek en weersvoorspellingen dan van de tegenstander, is dat helemaal niet verkeerd.
Brons voor De Vlaggenschuit! En daar mogen we best trots op zijn.
Het individuele eindklassement: de jeugd heeft de toekomst!
En dan, beste lezers, nog even het eindklassement binnen onze eigen bemanning.
Op plaats 1 en 2 vinden we onze twee jonkies, Thomas en Thom. De mannen die dit najaar hebben laten zien dat je met jonge benen, frisse longen en een flinke dosis tennisgeweld behoorlijk ver kunt komen.
Op een gedeelde 3e/4e plaats vinden we onze Legend Hielke en ondergetekende. Twee vertegenwoordigers van de oude garde die misschien niet altijd even sierlijk over de baan bewegen, maar wel precies weten hoe je een wedstrijd spannend moet houden. Hielke met af en toe een volley in het net en wat voetenwerk dat nog aan een onderhoudsbeurt toe is, en ondergetekende met drie uur durende slijtageslagen en het nodige zuurstofgebrek.
Maar ach, iemand moet de jeugd natuurlijk de ruimte geven om te schitteren. En zeg nu zelf: een gedeelde derde/vierde plaats is toch een prachtig resultaat voor twee mannen die inmiddels meer tijd nodig hebben om te herstellen dan om een wedstrijd te spelen?
De conclusie is duidelijk: de jeugd heeft de toekomst!
Al wil ik daar namens de oudere garde nog wel één ding aan toevoegen: ervaring komt met de jaren, maar de hersteltijd helaas ook.
Mannen, bedankt voor een mooi najaarsseizoen, de strijd, de gezelligheid en alle verhalen die we weer rijker zijn.
En dan mogen we natuurlijk onze vaste 'groupies' langs de baan niet vergeten!
Onze trouwe supporters, die ons het hele najaar hebben aangemoedigd. Uit én thuis, in weer en wind: jullie stonden er gewoon. Terwijl wij af en toe al begonnen te klagen bij drie druppels regen of een zuchtje tegenwind, bleven jullie trouw langs de baan staan.
Met aanmoedigingen, applaus en natuurlijk af en toe een goedbedoeld advies. Want vanaf de kant ziet zo'n gemakkelijke volley er toch altijd nét iets eenvoudiger uit dan wanneer je zelf met je voeten vastgeplakt staat aan het gravel.
We hebben jullie dit najaar ook echt hard nodig gehad. Jullie steun, enthousiasme en gezelligheid maakten de competitiedagen een stuk mooier.
Dus namens de hele bemanning van De Vlaggenschuit: BEDANKT!
De zeilen gaan voorlopig even naar beneden, de spieren krijgen wat welverdiende rust en de tennisballen mogen bijkomen van alle mishandelingen.
Maar niet voor lang natuurlijk.
Op naar het voorjaar! Dan varen we met frisse moed weer uit, hopelijk met dezelfde trouwe groupies langs de kant!
Tennisgroet,
Wouter
Analyse van 5 x spelen:
De Vlaggenschuit – Hoogte- en dieptepunten najaar 2026
Wat een najaarsseizoen! Regen, sponsen, stijve spieren, spannende wedstrijden en natuurlijk de nodige gezelligheid. Uiteindelijk eindigde De Vlaggenschuit op een mooie derde plaats in de poule!
De hoogtepunten
  • De 3-2 overwinning op kampioen Hodenpijl. Een prachtige afsluiting van het seizoen!
  • Onze jonkies Thomas en Thom, die de eerste twee plaatsen in het individuele klassement veroverden. De jeugd heeft de toekomst!
  • De Legend Hielke, die ondanks wat twijfelachtig voetenwerk en enkele volleys in het net op de belangrijke momenten toesloeg.
  • Onze trouwe groupies en vrijwilligers, die er uit en thuis, in weer en wind, altijd stonden. Hulde!
De dieptepunten
  • De regen, die soms meer spelplezier bedierf dan de tegenstanders.
  • De conditie van ondergetekende, die na drie uur tennis vooral behoefte had aan zuurstof.
  • De aspirines van Robin, de wisselvallige services en de nodige gemiste kansen.
  • De nipte 3-2 nederlaag tegen Unilever. Daar had meer ingezeten!
De eindbalans
De jonkies Thomas en Thom eindigden bovenaan, gevolgd door Hielke en ondergetekende op een gedeelde derde/vierde plaats. De oude garde geeft de jeugd natuurlijk graag wat ruimte!
Sportief een mooie derde plaats, maar qua gezelligheid waren we absoluut kampioen.
Een groot BEDANKT aan onze vaste groupies, vrijwilligers en alle bemanningsleden! Zonder jullie was dit najaar een stuk minder mooi geweest.
De jeugd heeft de toekomst, de oude garde de sterke verhalen en De Vlaggenschuit blijft varen!
Op naar het voorjaar!
Tennisgroet,
Wouter

Nieuwscategorieën